De kracht van je interne kompas

De eerste werkweek van het nieuwe jaar is voor velen weer aangebroken. Je wenst je collega’s een gelukkig nieuwjaar. Heb je alle nieuwjaarszoenen weer tenauwernoodoverleefd..? Van die ongeschoren collega of van die collega met die vieze adem. Of zelfs van die collega waar je toch al niet zo fijn mee kan samenwerken..? En dan ook nog eens drie zoenen in plaats van één..? Terwijl je nog zó van plan was om iedereen een welgemeende hand te geven maar ging je toch naar je bureau met natte wangen..?

Dan ben je niet geslaagd om je aan je interne kompas te houden. En hoe jammer is dat! Okay, nu kun je redeneren “volgend jaar anders” maar dóe je het dan ook daadwerkelijk anders.

Als je dan tóch al goede voornemens hebt gemaakt, laat dan het ‘houden aan je interne kompas’ de belangrijkste zijn.

Je interne kompas wordt je ingegeven door ervaringen, gedachten en (bijkomende) gevoelens. Dit helpt je – als het goed is – om je een duidelijke (levens)koers te geven.

Helaas zijn er best heel veel mensen die niet weten welke kant hun intern kompas op wijst of zelfs niet eens weten óf ze een intern kompas hebben. Laat staan dat ze het volgen.

Zo’n intern kompas bouwen we op tijdens ons leven. Het is een verzameling ervaringen en gevoelens die in de afgelopen jaren gepasseerd zijn. In een goede samenstelling leveren ze je de juiste koers op. In een minder goede samenstelling levert het je vooral veel twijfels op.

Durf ‘nee’ te zeggen…

Een goedwerkend intern kompas begint bij ‘nee’ durven zeggen tegen de dingen die je niet wilt. Heel veel mensen durven dat niet omdat ze bang zij dat ze dan niet meer aardig gevonden worden. Als je tegen je collega’s zegt:”Ik geef geen zoen maar iedereen een hand” zul je zien dat er heel wat collega’s dit eigenlijk (stiekem) wel ontzettend dapper vinden. Iedereen zit min of meer gevangen in de mores van de samenleving waarin het blijkbaar normaal is om iedereen bij het minste of geringste maar ‘af te lebberen’. Eigenlijk hadden jouw collega’s dit óók willen zeggen maar zij durften dat niet.

Uit angst voor sociale uitsluiting houden veel mensen hun gevoel of mening maar voor zichzelf. Alleen blijkt uit onderzoek dat wanneer mensen op een algemeen aanvaarde manier aangeven wat zij voelen of menen dit door anderen gewoon geaccepteerd wordt.

Door aan te geven dat je gewoon een hand wilt geven in plaats van al die zoenen óf dat je er maar één wilt in plaats van die overdreven drie kun je dat gewoon kenbaar maken.

Wedden dat ook dán de ander gewoon zal zeggen:”Okay, heel goed”…?